پله پله تا ملاقات خدا

اسباب کشی

mim512 — Wed, 11 Nov 2009 22:53:33 GMT

خدمت همه دوستان بلاگفای و غیر بلاگفایی عرض کنم که از امروز به بلاگر نقل مکان نمودیم.

اونایی که وبلاگ منو از طریق فید دنبال میکردن که مشکلی ندارن چون همون فید رو به وبلاگ جدید اختصاص دادم. اونایی هم که وبلاگ منو از طریق بلاگفا دنبال میکردن اگر همچنان دوست دارن دنبال کنن زحمت بکشن و از لینک "آر اس اس" که تو ستون سمت چپ هست استفاده کنن.

آدرس جدید من: http://mielmim.blogspot.com

البته هنوز تکمیل نیست و در حال کامل شدن هست.

88.8.8

mim512 — Fri, 30 Oct 2009 17:31:35 GMT

امروزی که داره تموم میشه. یه روزی بود با یه تاریخ خاص و یه مناسبت تقویمی خاص تر. خوب اینکه این روز تولد امام هشتم باشه و اون امام هم برای ایرانی ها خیلی عزیز باشه باعث میشه این روز به شدت مورد توجه همه قرار بگیره.

تقریبا تمام وبلاگستان پر شده از پست هایی در مورد این روز. اما برای من جالب ترین پست، پستی هست که پرهام نوشته و منتظرم تا نتیجه رو اعلام کنه :)

برای من امروز یه روز خیلی خیلی عادی بود با همون دغدغه های همیشگی. همون طور که 77.7.7 هم یه روز معمولی بود برام. احتمال میدم 99.9.9 هم به همین شکل باشه ولی چون میبینم که همه دارن پست مینویسن که 11 سال بعد بهش رجوع کنن و خاطرش براشون زنده بشه. گفتم منم ثبتش کنم :))

شما چطور؟ امروز روز خاصی بود براتون؟

شانس 95 درصدی

mim512 — Thu, 29 Oct 2009 11:30:33 GMT

امروز 2 تا اتفاق برام افتاد که برای خودم خیلی جالب بود و برای ثبت در تاریخ اینجا مینویسم. شاید برای شما هم جالب باشه.

1- دیشب موقع خواب یادم رفت موبایلمو بذارم بالاسرم و ساعتش رو برای صبح تنظیم کنم. در عالم هپروت که بودم داشتم با خودم فکر میکردم من که حال ندارم برم موبایلو بیارم. کاش لااقل به آقای همسر میگفتم صبح از دانشگاه بهم زنگ بزنه و منو بیدار کنه (که اونم نگفتم چون آقای همسر خوابش برده بود). خلاصه با امید به پروردگار و آرزوی اینکه فردا هوا خیلی ابری نباشه که اتاق تاریک باشه و من تا لنگ ظهر خواب بمونم، خوابیدم.

ساعت حدودای 8.30 بود که با زنگ موبایلم بیدار شدم و مجبوری رختخواب رو ترک کردم تا ببینم کیه. کی بود؟ اگه گفتین؟ آفرین. اقای همسر بود که میخواست از من یه سوال بپرسه :))

خدایی کاش دیشب قبل خواب به چیزای بهتری فکر میکردم. نه؟

2- دوران راهنمایی یه دوستی داشتم که با هم خیلی صمیمی بودیم و از بد روزگار برای دبیرستان از هم جدا شدیم و اون رفت یه مدرسه دیگه. اول دبیرستان که بودیم با هم تلفنی در ارتباط بودیم و خونه هم میرفتیم. تا اینکه 29 اسفند (روز تولدش) زنگ زدم خونشون که بهش تبریک بگم که یه خانومی گفت از اینجا رفتن و هیچ شماره ای ازشون نداره :( از اون روز من خیلی دنبال این دوستم گشتم. هرچی ادرس و شماره تلفن بود رو امتحان کردم و بیفایده بود. از روزی که با پدیده اینترنت آشنا شدم همیشه هی اسمش رو به زبان های مختلف سرچ کردم و نتیجه نگرفتم. حتی دیگه تصمیم داشتم اسمشو توی وبلاگم و توییتر و فیس بوک و فرندفید و ..... بنویسم و از ملت بپرسم که ایا خانومی به این اسم میشناسین یا نه؟

چند شب پیش خواب دیدم که خیلی اتفاقی همدیگرو پیدا کردیم. با خوشحالی از خواب بیدار شدم و دیدم که خواب بوده و بیفایده :(

امروز داشتم داستان خوابم رو توی فرندفید مینوشتم و به این فکر میکردم. خوب اونا خونشون رو عوض کردن ما که عوض نکردیم. اسم اون تو اینترنت نیست اسم من که هست. شاید اون دیگه نمیخواسته با من دوست باشه و همین جور که فکر میکردم بازم با نا امیدی اسمشو تو گوگل سرچ کردم و در عین ناباوری یه آگهی روزنامه رسمی پیدا کردم که به تازگی یه شرکت تو اهواز ثبت شده و اون نایب رییسشه!!!! تازه آدرس و تلفن شرکت هم بود.

من خدا رو به خاطر دیدن این خواب بسیار سپاسگذارم :)

حالا جریان شانس 95درصدی: تازگی ها سرگرمی جدیدی تو فیس بوک پیدا کردم به نام Check Out How Lucky You Are Today

این سرگرمی جدیدم به من گفت که امروز 95٪ شانس دارم و الحق که درست گفت :)

توییتر با چاشنی زلزله

mim512 — Sat, 17 Oct 2009 11:36:23 GMT

وقتی تو سایتهایی مثل توییتر فعالیت داشته باشین زودتر از وقوع یه اتفاق ازش باخبر میشین. مثل همین چند دقیقه پیش که تهران زلزله اومد. اون موقع من داشتم تو سایت فرند فید یه ای بوک آپلود میکردم که به سرعت برق و باد توییت هایی میرسید با مضمون "زلزله اومد"

این در حالی بود که سایت موسسه ژئو فیزیک داون شده بود و هیچ خبر گزاری ای هم خبری مخابره نکرد. اما من تو سوئد در همون لحظه که اتفاق میدونستم که تهران زلزله اومد و شدتش هم خیلی نبوده.

تکنولوژی چه کرده

بانوان برتر

mim512 — Sun, 11 Oct 2009 12:49:51 GMT

در این لینک به 5 وبلاگ برتر بانوان رای بدین

سرطان سینه

mim512 — Sat, 03 Oct 2009 18:40:33 GMT

در مورد روبان صورتی چقدر میدانیم؟

در سال 1985 ماه اکتبر به عنوان ماه آگاهی از سرطان سینه نامگذاری شده و الان تقریبا تمام دنیا تو این ماه (چهارمین دوشنبه این ماه هم روز آگاهی از سرطان سینه هست) برای آگاه کردن خانوم ها تبلیغ میکنن. تبلیغش هم به این شکله که ار این روبان های صورتی به لباس ها یا کیف هاشون میزنن.

تو این ماه تمام فروشگاه ها کنار صندوق یه سبد از این روبان ها دارن که از 2 یورو به بالا میفروشن و احتمالا عوایدش میره برای این بیمارن.

برای اجناس صورتی هم تبلیغ میکنن. مثلا برای بلوز صورتی. لاک صورتی و......

تو این یک ماه من هم تو وبلاگم حمایت میکنم. شما هم اگه دوست داشتین اینکارو بکنین.

اینم یه لینک مرتبط.

این روبان ها رنگهای دیگه هم دارن که لیست کاملشو میتونین اینجا بخونین.

10 سال پیش از من هم استقبال شد

mim512 — Thu, 24 Sep 2009 22:41:33 GMT

یهو دلم چقدر اونجا بودن رو خواست. چه ازم استقبال بشه چه استقبال بکنم. نمیدونم چرا هنوزم که هنوزه وقتی میگم دانشگاهم منظورم شریف ه!!!

مطلب از بسا نیوز/ عکس ها از ایسنا

به گزارش خبرنگار صنفي آموزشي ايسنا، جشن دانشجويان جديدالورود دانشگاه صنعتي شريف روز سه‌شنبه با حضور 2554 دانشجو در سه مقطع كارشناسي، كارشناسي ارشد و دكترا در حالي برگزار شد كه رنگ و بويي از مراسم‌هاي خشك و رسمي ساير مراسم‌هاي استقبال نداشت. شكل برگزاري اين جشن با هر جشن استقبالي كه تا به حال ديده‌بودم متفاوت بود. در اين مراسم دانشجويان سال بالايي كليه رشته‌هاي دانشگاه با سروصداي بلند و تكان دادن پرچم‌هاي رنگي هر رشته به استقبال دانشجويان تازه وارد آمدند، دانشجويان رشته‌ها با سر دادن شعارهايي به تبليغ رشته‌ خود مي‌پرداختند و براي ساير رشته‌ها به اصطلاح كري مي‌خواندند. جشن استقبال از دانشجويان جديد دانشگاه شريف در سالن تربيت بدني كه محل اتصال چهارسالن ديگر بود، برگزار شد، ‌جمعيت انبوهي از دانشجويان رشته‌هاي صنايع، برق، عمران، مكانيك، علوم پايه، كامپيوتر، هوا و فضا و غيره با پوشيدن لباس‌هاي رشته‌هاي خود و در دست گرفتن ابراز آلات صنعتي و تكان دادن پرچم‌هاي رنگي، به استقبال هم‌رشته‌اي‌هاي جديد خود آمدند. « صنايع شريفي، تو همه را حريفي»، «مامان بابا ميگن شريف، معلمها مي‌گن شريف، شريف ميگه برق شريف»، «برقي بيا اينجا، توپ تانك فشفشه برق شريف اوله»، « هوافضا اول، رشته گل پرور»، «بيل و كلنگ و تيشه، عمران سر هميشه» يا «اين عمران شريفه هميشه بي حريفه»، « نهايت مكانيك، تنظيم باد لاستيك»، «توپ تانك فشفشه برقي همون سيم‌كشه»، «نون و پنير و پسته، CE همون تايپيست»، «موادي حيا كن، صنعتي را رها كن» بخشي از شعارها و كري‌ها دانشجويان رشته‌هاي مختلف برق، صنايع، هوافضا و ... دانشگاه صنعتي شريف بود كه با صداي بلند تكرار مي‌شد. جلوي در سالن تربيت بدني، دانشجويان رشته برق لباس‌هاي موسوم به بابا برقي (لباس زرد و كلاه ايمني قرمز) را پوشيده بودند و با كوبيدن بر روي بشكه‌اي ابراز وجود مي‌كردند. دانشجويان كامپيوتر هم برگه‌هاي شعري را بين والدين و دانشجويان تازه توزيع مي‌كردند كه روش نوشته بود لطفا با آهنگ خونه مادربزرگه خوانده شود: «دانشكده كامپيوتر شادي و خنده داره، دانشكده كامپيوتر سه تا زير رشته داره، نرم افزار و IT و سخت تو هشت طبقه داره،‌تو طبقه پنجمش هم يه سايت گنده داره ...» جشن استقبال دانشجويان جديد دانشگاه‌ صنعتي شريف در حالي برگزار شد كه دانشجويان ابتدا با تعجب و سپس با شادي به جمع دانشجويان سال بالايي پيوستند و در نهايت با شعار يك صداي «خوش آمدي اي‌همسفر، خوش آمدي به خانه‌ات، خانه‌اي دور از هر خزان، كز علم دارد صد نشان، خوش آمدي به خانه‌ات، تو اي شريفي جوان» راهي كلاس‌هاي خود شدند تا پس از آشنايي با محيط دانشكده چمدان‌ها را بردارند و راهي اردو زيارتي مشهد مقدس شوند.

هم شاگردی سلام

mim512 — Wed, 23 Sep 2009 08:46:33 GMT

همیشه اول مهر رو دوست داشتم. همیشه از یه هفته قبل از اینکه قرار بود برم مدرسه خوشحال بودم. پنجم دبستان که بودم به خاطر اورتودنسی دندونام مجبور بودم 3-4 روز اول مهر رو بمونم تهران. یادمه هر روز با سر و صدای بچه هایی که تو کوچه بودن بیدار میشدم و میرفتم دم پنجره نگاهشون میکردم و دلم میسوخت که الان من مدرسه نمیرم. حتی می ایستادم دم پنجره و سعی میکردم حرفایی سر صف مدرسه ای که نزدیک خونه عموم اینا بود رو بشنوم. دیدن اوهمه دختر بچه با لباسا و کیف های نو و تمیز تو هوای اول مهر خیلی دلچسب بود.

برای من روز اول مهر حتی اب و هوای متفاوتی داشت. یعنی احساس میکردم همیشه روز اول مهر هوا همین قدر گرم یا همین قدر خنک هست و هیچ سالی با اون یکی فرق نداره.

از اون سالی که بهمون گفتن از 15 شهریور بیاین دیگه علاقه ای به شروع مدرسه نداشتم. بدتر از اون سالی که پیش دانشگاهی بودیم و مدرسمون کلاسای ما رو از اول شهریوز شروع کرد. دیگه اصلا علاقه ای نداشتم.

اما وقتی دانشجو شدم باز هم از شروع ترم لذت میبردم. البته هیج وقت از پایان ترم لذت نبردم :)

ولی الان مدرسه رفتن یه جذابیت دیگه ای داره. مانتو های رنگی. روز شکوفه ها. امتحان هایی که نمره 20 و 19 نداره و فقط خوب و بد داره و..... که زمان ما نبود.

آخی چه اشکی میریزه

اینم شعر معروف و مشهور شروع مدارس :

آغاز سال نو، با شادی و سرور
هم‌دوش و هم‌زبان، حرکت به سوی نور

آغاز مدرسه، فصل شکفتن است
در زنگ مدرسه، بیداری من است

در دل دارم امید، بر لب دارم پیام
هم‌شاگردی سلام، هم‌شاگردی سلام

مهر از افق دمید، فصلی دگر رسید
فصل کلاس و درس، ما را دهد نوید

شد فصل کسب علم، فصل تلاش و کار
دانش به نسل ما، می‌بخشد اعتبار

در دل دارم امید، بر لب دارم پیام
هم‌شاگردی سلام، هم‌شاگردی سلام

ای در کنار ما، آموزگار ما
چون شمع روشنی، در روزگار ما

روشن ز نور توست، کاشانه دلم
در کار من تویی، حلال مشکلم

در دل دارم امید، بر لب دارم پیام
هم‌شاگردی سلام، هم‌شاگردی سلام

فردا از آن توست، ای نسل چاره‌ساز
با یاری خدا، آینده را بساز

فردای روشن است، با وحدت کلام
از ما تو را درود، از ما تو را سلام

در دل دارم امید، بر لب دارم پیام
هم‌شاگردی سلام، هم‌شاگردی سلام

پیروزی بزرگ

mim512 — Tue, 22 Sep 2009 13:55:33 GMT

برای منی که وقتی تو خیابونای تهران راه میرم و میبینم میوه فروش ها نوشتن سبزی اهواز کیلویی ... تومان لبخند رو لبم میاد ، برای منی که سالها توی خونه پدریم تو اهواز سبزی باغچه خودمون رو خوردم با تنوع خیلی زیاد ، حالا خریدن 4 تا ساقه ریحون کاشته شده تو یه گلدون 10 سانتی یا خریدن یه دسته جعفری که برگهاش اندازه برگ چناره یه پیروزی بزرگ محسوب میشه و البته باز هم خدا رو شاکرم.

جایی‌ که من زندگی‌ می‌کنم، قسمت سوم

mim512 — Sun, 20 Sep 2009 16:35:33 GMT

داستان زیر رو بخونید تا برسیم به اصل مطلب

الان تقریبا یه هفته ای هست که من و اینترنت و لپتاپ با هم مشکل داریم! جمعه پیش ظهر خوابیدم پاشدم دیدم اینترنتم رفته تو کما و هر کاری میکنم با من راه نمیاد که نمیاد و بابت تنها یه کلیک باید هی دیسکانکت کنم و دوباره کانکت کنم. کار من شده بود تکرار این پروسه تا بلکه بتونم دو تا صفحه بخونم. اول فکر کردیم که شاید اشکال نرم افزاریه و شاید کامپیوترم مشکل داره و... و از اونجایی هم که تو ایران ویندوز عوض کرده بودم و ویندوز قفل شکسته ریخته بودم و مایکروسافت فهمیده بود و گیر داده بود که ای بیا ویندوزتو رجیستر کن و...... تصمیم گرفتیم ویندوز رو عوض کنیم و یه نسخه رجیستر شده بریزیم. اینکار و کردیم و باز اینترنت درست نشد تا ما تصمیم گرفتیم که دوشنبه صبح بریم دانشگاه بخش آی تی ببینیم چشه. تقریبا آخرای روز یکشنبه بود که خودش خود به خود درست شد.

تا اینکه این جمعه باز همین اتفاق تکرار شد من ظهر خوابیدم و پاشدم دیدم اینترنت رفته تو کما. من دیگه خیلی عصبانی و ناراحت شدم.

یه دوست دارم تو لندن که در جواب گله من از اینکه آخر هفته است و دستم به جایی بند نیست بهم گفت مگه شرکتشون ساپورت 24 ساعته ندارن؟

منم عرض کردم که گویا یادت رفته اینجا که من زندگی میکنم سوئده. با این حال رفتم تو سایتشون و نگاه کردم دیدم که روز های تعطیل برای رسیدگی به امور تلویزیون از ساعت 8 صبح تا ساعت 10 شب میشه زنگ زد اما برای اینترنت از ساعت 12 ظهر تا 4 بعد از ظهر فقط میشه زنگ زد. ***

حالا این دلیلش چیه؟ دلیلش چیزی جز این نیست که مردم سوئد عشق تلویزیون هستن و بزرگترین تفریحشون اینه که بشینن تو خونشون آب جو بخورن و تی وی ببینن. چه روزهای عادی بعد از کار و چه روزهای تعطیل و آخر هفته. حالا تلویزیونشون هم فکر نکنین خیلی خداست ها. برنامه هاش همه برنامه های آمریکاست. سریال ها. فیلم های سینمایی. شوهای تلویزیونی و مسابقه ها. همه و همه هموناییه که تو آمریکا ضبط میشه و پخش میشه وگرنه خودشون از خودشون هیچ برنامه خاصی ندارن و تازه هر کس برای داشتن تنها و تنها جعبه تلویزیون توی خونش باید هر سه ماهی 50 یورو به دولت مالیات بده حتی اگه روشنش نکنه. حتی اگه سوخته باشه!!!!!!

برای همینه که حتی تو اینجور شرکت ها بخش مربوط به تلویزیون فعال تره و اینترنت اصلا حرفی برای گفتن نداره.

خلاصه یه سوئده و یه تی وی

*** البته این اینترنت خونه ما هم بیچاره چوب دوسر طلاست. این اینترنت نتیجه یه قرار داده که بین شرکت اجاره دهنده خونه و دانشگاه که اینترنت رو تامین میکنه و این شرکته که مربوط به اینترنت و تلفن و تلویزیون منطقه مسکونی ماست بسته شده. تا یه چیزی میشه این میندازه ردن اون اون میندازه گردن اون یکی و خلاصه هی پاس میدن به همدیگه. کما اینکه پارسال به مدت 2 ماه کل خونه های دانشجویی اینترنت نداشت ما که پیگیری میکردیم دانشگاه میگفت به شرکت مخابرات بگین اون میگفت به شرکت خونه هاتون بگین اون یکی میگفت به دانشگاه بگین و ما هم این وسطه گیر کرده بودیم نمیدونستیم چیکار بکنیم