این چند وقته اینقدر همش تو خونه بودم که همه روز ها برام جمعه است. منم که از جمعه ها متنفرم.

تقریبا اکثر غروب ها عین غروب جمعه دلم گرفت.

دلم فعالیت بیرون از منزل میخواد. خدایا الان شنیدی چی گفتم؟

یه امتحان دارم. یه جورایی سرنوشت سازه. تو مایه های کنکور.

فقط 14 روز دیگه مونده. برام دعا کنید. هم اکنون نیازمند دعای سبزتان هستم.

قول میدم بعد از این 14 روز به همتون سر بزنم و کامنت بذارم و.....

چشمتون روز بد نبینه تقریبا اکثر سایت های مربوطه فیل تر بودن و من دست از پا دراز تر ترجیح دادم خودم از فارسی به انگلیسی برگردونم.

این در حالی بود که دوستی یه لینک برام فرستاده بود که از سایت یکی از فعالین سیا سی بود که اتفاقا از ایران رفته (یعنی کسی که عقایدش ضد دولت هست) و اتفاقا اون لینک اصلا فیل تر نبود.

حالا بیابید پرتقال فروش رو.

چرا یه سایت سیا سی ضد دولت فیل تر نیست اما یه سری سایت اموزشی و علمی فیل تر هست؟

دوستان عزیز تنها تا ساعت 10.5 شب فرصت دارید تا زنجیره دوستی هاتون رو توی فیس بوک نگه دارید

تا حالا شده براتون پیش بیاد که با یه نفر بخواین راجع به یه موضوعی بحث کنین ، یا مثلا بخواین یه چیزی رو به یه نفر بگین که محتواش اصلا قشنگ نیست. یعنی میظورم اینه که حرفی که میخواین بزنین یا حاوی یه پیام دردناکه یا شخصیت یه نفر رو میبره زیر سوال یا یه جورایی بیانگر یه حرکت ضد اخلاقیه.

اینجور مواقع معمولا هر دو طرف میدونن تو ذهن اون یکی چی میگذره. نگفته حرف همدیگه رو خوندن اما برای اینکه هم با شخصیت رفتار کنن هم از کلمات بهتری استفاده کنن و یا اینکه سعی کنن که طرف مقابل رو زیاد ناراحت نکنن، از یه سری کلمات زیبا و قشنگ به عنوان ویترین اون جمله استفاده میکنن.

یعنی یه جمله با کلمات زیبا در ظاهر اما با مفهوم نازیبا در باطن.

در این موارد من یکی میمیرم و زنده میشم تا بیام یه جمله رو به طرفم بگم. هی تو ذهنم دنبال کلمه میگردم. هی من و مون میکنم. یه وقتایی هم اخرش کم میارم و یه چیزی میگم که نباید بگم. کلا خیلی برام سخته.

کاش میشد حرفامون ظاهر و باطن یکسان داشته باشن. نه؟

البته من کلا از بچگی با جمله سازی مشکل داشتم